Otyłość trzeba leczyć – wywiad z lek.med. Anną Bojanowską obesitologiem

Jeśli zastanawiasz się, jak skutecznie schudnąć, jak wygląda leczenie otyłości oraz kiedy zgłosić się do lekarza, ten wywiad jest dla Ciebie.

lek. med. Anna Bojanowska – lekarka specjalizująca się w holistycznym leczeniu otyłości odpowiada na najczęściej zadawane pytania dotyczące redukcji masy ciała, zdrowia metabolicznego oraz skutecznych metod terapii otyłości. Przyjmuje pacjentów w Mazowieckie Centrum Osteoporozy i Reumatologii, gdzie prowadzi kompleksową terapię otyłości z indywidualnym podejściem do pacjenta.

W wywiadzie znajdziesz odpowiedzi na kluczowe pytania:

kiedy nadwaga staje się chorobą wymagającą leczenia,
jakie są skuteczne sposoby na odchudzanie,
jaką rolę odgrywa styl życia, dieta i sen w powstawaniu otyłości,
kiedy warto zgłosić się do specjalisty obesitologa.

Czym jest otyłość a czym jest nadwaga?

Anna Bojanowska, lek. med.: Otyłość to choroba przewlekła i postępująca, która nie ustępuje samoistnie i ma tendencję do nawrotów. Polega na nadmiernym gromadzeniu tkanki tłuszczowej, która negatywnie wpływa na zdrowie i zwiększa ryzyko wielu chorób, w tym zaburzeń metabolicznych.

Nadwaga to stan ostrzegawczy, sygnał, że organizm zaczyna magazynować nadmiar tkanki tłuszczowej. Jeśli nie zostaną podjęte odpowiednie działania, może ona prowadzić do rozwoju otyłości i powikłań otyłości. Te oba stany różnicujemy na podstawie wskaźnika BMI (Body Mass Index) wyliczanego na podstawie masy ciała oraz wzrostu.

Czy otyłość jest chorobą, czy raczej efektem stylu życia?

Anna Bojanowska, lek. med.: Otyłość jest chorobą, która w większości przypadków jest efektem nieprawidłowego stylu życia. Nie jest to defekt kosmetyczny, ale taka sama choroba jak cukrzyca typu 2 czy nadciśnienie tętnicze wymagające leczenia.

Jakie są najczęstsze przyczyny otyłości u dorosłych? Czy otyłość może być dziedziczna?

Anna Bojanowska, lek. med.: Na rozwój otyłości wpływa bardzo dużo czynników:

genetyczne,
epigenetyczne (wpływ środowiska i nawyków życiowych na geny),
hormonalne (np. niedoczynność tarczycy),
neurohormonalne,
psychologiczne (np. depresja, dysfunkcje regulacji zapotrzebowania na pokarm), społeczne i czynniki środowiskowe.

U każdego pacjenta na rozwój choroby ma wpływ indywidualny zestaw czynników, ponieważ nigdy nie jest to tylko jedna przyczyna. U podstawy rozwoju otyłości i jej powikłań w każdym przypadku leży dodatni bilans energetyczny, to znaczy, że wprowadzamy do organizmu zbyt dużą ilość energii w stosunku do naszego zapotrzebowania. Nadwyżki są magazynowane w postaci nadmiaru tkanki tłuszczowej.
Geny odgrywają kluczową rolę. Wśród ludzi na całym świecie znajdują się osoby w pozycji
uprzywilejowanej, które odziedziczyły po swoich przodkach bardzo korzystny zestaw genów, dzięki którym z łatwością spalają energię. Są również osoby, które mają predyspozycje genetyczne do rozwoju choroby otyłościowej i niestety przez całe życie muszą uważać, aby ich bilans energetyczny był wyrównany.

Czy stres, brak snu i styl życia mogą powodować przyrost masy ciała?

Anna Bojanowska, lek. med.: Chroniczny stres oraz niewystarczająca ilość snu (lub sen niskiej jakości) to jedne z głównych czynników, które, obok nieprawidłowych schematów żywieniowych i niskiej aktywności fizycznej, znacząco zwiększają ryzyko nadwagi i otyłości. Te dwa elementy często tworzą tzw. błędne koło: stres negatywnie wpływa na jakość snu i utrudnia jego regeneracyjną funkcję, natomiast niedobór snu zwiększa wrażliwość organizmu na stres i pogarsza zdolność radzenia sobie z napięciem.

Stres ma bezpośredni wpływ na sposób odżywiania. U części osób prowadzi do nadmiernego jedzenia i częstszego sięgania po wysokokaloryczne, przetworzone produkty. Inni z kolei w sytuacjach stresowych tracą apetyt, jednak po ustąpieniu stresu kompensują to, spożywając znacznie więcej kalorii, niż wynika z ich rzeczywistego zapotrzebowania.

Niedobór snu zaburza gospodarkę hormonalną organizmu. Dochodzi do zwiększonego wydzielania greliny (hormonu głodu) oraz obniżenia poziomu leptyny (hormonu sytości). W efekcie pojawia się większe uczucie głodu i mniejsze poczucie sytości, co sprzyja przejadaniu się i przybieraniu na wadze.

Jaką rolę w powstawaniu otyłości odgrywają hormony, zaburzenia metaboliczne i problemy z tarczycą?

Anna Bojanowska, lek. med.: Uczucie głodu i sytości jest kontrolowane przez hormony wydzielane przez przewód pokarmowy oraz tkankę tłuszczową. Ich prawidłowe działanie pozwala utrzymać równowagę energetyczną, natomiast zaburzenia mogą prowadzić do nadmiernego apetytu i nadmiernego wzrostu ilości tkanki tłuszczowej.

Grelina – hormon głodu

Grelina to hormon wydzielany głównie w żołądku, który odpowiada za sygnał: „jesteś głodny, musisz zjeść”. Wysoki poziom greliny zwiększa apetyt i może prowadzić do częstszego jedzenia oraz nadwyżki kalorycznej.

GLP-1 i GIP (inkretyny) – hormony sytości

W jelicie cienkim wydzielane są hormony sytości – GLP-1 i GIP, nazywane inkretynami. Ich działanie obejmuje:

zwiększenie uczucia sytości po posiłku,
regulację wydzielania insuliny w zależności od poziomu glukozy we krwi,
spowolnienie opróżniania żołądka (dłuższe uczucie sytości),
wspieranie spalania tkanki tłuszczowej

Leptyna – hormon sytości z tkanki tłuszczowej

Leptyna jest hormonem wydzielanym przez tkankę tłuszczową i odpowiada za informowanie organizmu o sytości. W przypadku otyłości często dochodzi do tzw. leptynooporności – mimo wysokiego poziomu leptyny organizm nie odbiera sygnału, że jest najedzony.

U podstaw otyłości często leżą zaburzenia hormonalne, takie jak:

zwiększone wydzielanie greliny (większy apetyt),
obniżone działanie inkretyn (mniejsza sytość),
leptynooporność (brak odczuwania sytości).

W efekcie organizm wysyła sygnał: „jedz więcej”, nawet gdy zapotrzebowanie energetyczne zostało już pokryte.

Leczenie otyłości może obejmować:

leczenie chirurgiczne (operacje bariatryczne),
zmianę stylu życia (dieta, regularna aktywność fizyczna np. jazda na rowerze, sen).

Celem terapii jest przywrócenie prawidłowej regulacji apetytu i metabolizmu.

Przyczyną nadmiernej masy ciała mogą być także zaburzenia hormonalne, takie jak:

niedoczynność tarczycy,
nadmiar kortyzolu,
nadmiar androgenów u kobiet,
niedobór testosteronu u mężczyzn.

W takich przypadkach konieczna jest konsultacja z lekarzem endokrynologiem i odpowiednia diagnostyka.

Jak rozpoznaje się otyłość, czy wskaźnik BMI nadal jest najważniejszy?

Anna Bojanowska, lek. med.: Tak, BMI jest nadal jednym z najważniejszych wskaźników pozwalających na aktywne poszukiwanie i rozpoznanie zarówno choroby otyłościowej jak i nadwagi u pacjentów.
Tak jak każde narzędzie diagnostyczne ma również swoje ograniczenia. Natomiast jego prostota pozwala na wykrycie zaburzeń przez lekarza każdej specjalizacji. Po wykryciu nadwagi lub otyłości wykonujemy kolejne pomiary: obwodu pasa i bioder potrzebne do określenia wskaźnika WHR (obwód talii – biodra) mówiący nam o rozmieszczeniu tkanki
tłuszczowej w organizmie. Można wykonać również analizę składu ciała, choć nie każdy ośrodek dysponuje takim sprzętem. Na podstawie zgromadzonych danych lekarz może zlecić dalszą diagnostykę w poszukiwaniu powikłań tej choroby lub skierować pacjenta do ośrodka specjalizującego się w leczeniu otyłości.

Od czego trzeba zacząć leczenie otyłości?

Anna Bojanowska, lek. med.: W leczeniu otyłości nie chodzi wyłącznie o osiągnięcie wymarzonej masy ciała czy uzyskanie prawidłowego wskaźnika BMI. Najważniejszym celem terapii jest poprawa zdrowia pacjenta, zapobieganie chorobom związanym z otyłością oraz łagodzenie ich przebiegu, jeśli już występują. W dłuższej perspektywie kluczowe znaczenie ma również wydłużenie życia i poprawa jego jakości.

Leczenie otyłości zawsze opiera się na indywidualnym podejściu. Dla każdego pacjenta ustala się tzw. cel terapeutyczny, czyli realny i medycznie uzasadniony poziom redukcji masy ciała, który przyniesie konkretne korzyści zdrowotne.

Proces ten obejmuje:

dokładną analizę przyczyn pojawienia się otyłości,
ocenę stanu zdrowia pacjenta,
identyfikację chorób współistniejących (np. cukrzycy, nadciśnienia).

Diagnostyka otyłości – jakie badania są wykonywane?

Aby dobrać odpowiednie leczenie, konieczna jest kompleksowa diagnostyka, która może obejmować:

wywiad medyczny,
badanie fizykalne,
pomiary antropometryczne (masa ciała, obwody, skład ciała).
badania laboratoryjne z krwi,
badania obrazowe (np. USG, tomografia komputerowa – TK),
konsultacje specjalistyczne np.: endokrynologiczne, diabetologiczne, kardiologiczne.

Dodatkowo wykonuje się:

badania laboratoryjne z krwi,
badania obrazowe (np. USG, tomografia komputerowa – TK),
konsultacje specjalistyczne np.: endokrynologiczne, diabetologiczne, kardiologiczne.

Ile trzeba schudnąć, żeby poprawić zdrowie?

Anna Bojanowska, lek. med.: Na podstawie wszystkich wyników określa się cel kliniczny, czyli procentową redukcję masy ciała w stosunku do masy początkowej. Nie chodzi o idealną sylwetkę, ale o to, ile kilogramów należy realnie stracić, aby poprawić stan zdrowia pacjenta i zmniejszyć ryzyko powikłań otyłości.

Dlaczego potrzebny jest zespół specjalistów w leczeniu otyłości?

Anna Bojanowska, lek. med.: Leczenie choroby otyłościowej to proces wymagający współpracy wielu specjalistów. Skuteczna terapia opiera się na tzw. zespole terapeutycznym, który kompleksowo wspiera pacjenta w redukcji masy ciała i poprawie zdrowia.

W skład zespołu leczenia otyłości wchodzą:

lekarz obesitolog (specjalista leczenia otyłości),
dietetyk kliniczny,
fizjoterapeuta,
psycholog,
w razie potrzeby także chirurg bariatra.

Każdy z tych specjalistów pełni istotną rolę w procesie leczenia od diagnostyki, przez wsparcie w zmianie stylu życia, aż po leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne.

Plan leczenia otyłości zawsze dobierany jest indywidualnie, biorąc pod uwagę historię choroby i uwzględnia się:

stopień zaawansowania choroby,
obecność powikłań (np. cukrzycy, nadciśnienia),
historię wcześniejszych prób odchudzania,
styl życia i preferencje pacjenta.

Takie podejście zwiększa skuteczność terapii i pozwala osiągnąć trwałe efekty zdrowotne.

Kiedy lekarz zaleca farmakologiczną terapię otyłości?

Anna Bojanowska, lek. med.: Leczenie farmakologiczne zaczynamy po spełnieniu konkretnych kryteriów. Są to chorzy ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) ≥30 kg/m2 , u których w wyniku zmiany nawyków żywieniowych i wprowadzeniu lub zwiększeniu aktywności fizycznej nie uzyskano istotnego zmniejszenia masy ciała, ale także chorzy z nadwagą z BMI ≥27 kg/m2 i współistnieniem jednej lub wielu chorób związanych z otyłością np. choroba sercowo-naczyniowa, zaburzenia lipidowe lub cukrzyca.

Na chwilę obecną mamy do dyspozycji pięć leków dla chorych na otyłość, które dopasowujemy indywidualnie do pacjenta. Ale stosowanie leków niesie za sobą ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o różnym charakterze. Najczęściej pochodzą one z przewodu pokarmowego w postaci:

nudności,
uczucia pełności w żołądku,
zaostrzenia objawów refluksu takich jak zgaga, puste odbijania,

Są one związane z mechanizmem działania powodującym spowolnienie perystaltyki przewodu pokarmowego. Z czasem objawy te zmniejszają się lub całkowicie ustępują. W pierwszym okresie lekarz może zapisać równocześnie leki prokinetyczne (przyspieszające perystaltykę ) zmniejszające ten dyskomfort.

Występują również rzadsze objawy takie jak wypadanie włosów. Wstępne doniesienia o zwiększonym ryzyku wystąpienia nowotworów trzustki, tarczycy oraz zapalenia trzustki w trakcie stosowania tych leków zostały sprostowane. Przyczyniło się do tego badanie SELECT, w którym nie stwierdzono częstszego występowania tych powikłań niż w grupie kontrolnej ( nie otrzymującej leczenia).

Na czym polega leczenie chirurgiczne otyłości (operacje bariatryczne)?

Anna Bojanowska, lek. med.: Leczenie chirurgiczne otyłości, czyli operacje bariatryczne są wykonywane u pacjentów z najbardziej zaawansowanymi postaciami choroby otyłościowej, kwalifikowanych według ścisłych wytycznych Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości i międzynarodowych towarzystw.

Obecnie do najczęstszych operacji bariatrycznych można zaliczyć dwa typy operacji:

„operacja zmniejszania żołądka„ w języku medycznym określana jako rękawowa resekcja żołądka lub ang. sleeve gastrectomy. Polega na usunięciu ok.80% ściany żołądka, pozostawia się wąski pas, który kształtem można porównać do banana. Nie chodzi tutaj jednak stricte o zmniejszenie objętości żołądka, tylko usunięcie tej części ściany żołądka, w której znajdują się komórki produkujące tzw. hormon głodu – grelinę , odpowiedzialny za uczucie głodu. U chorych cierpiących na otyłość wydzielanie tego hormonu jest zaburzone.
zabieg wyłączenia żołądkowego, czyli ang. gastric bypass. Jest wykonywanych kilka wariantów tej operacji różniących się aspektami technicznymi. W wyniku tego zabiegu dochodzi do ominięcia początkowego odcinka przewodu pokarmowego przez kęs pokarmowy, który dociera od razu do dalszych odcinków jelita cienkiego, aby wzbudzić poposiłkowe wydzielanie kolejnego hormonu GLP- 1 hormonu wydzielanego w ścianie jelita cienkiego w odpowiedzi na spożyty pokarm, daje on sygnał naszemu organizmowi, żeby już przestał jeść. U pacjentów z otyłością ten mechanizm jest zaburzony. Można powiedzieć, że operacje bariatryczne naprawiają sposobem chirurgicznym zaburzone mechanizmy regulacji neurohormonalnej spożycia pokarmów.

Jakie choroby najczęściej towarzyszą otyłości?

Anna Bojanowska, lek. med.: Chorób będących powikłaniem nadmiernej masy ciała jest ok.200. Dotyczą wielu narządów i układów w naszym organizmie.

Najczęstsze zaburzenia otyłości to:

zaburzenia gospodarki węglowodanowej, czyli cukrzyca i stany przedcukrzycowe,
zaburzenia gospodarki lipidowej,
nadciśnienie tętnicze,
choroba refluksowa przełyku,
stłuszczenie wątroby, które może prowadzić do jej zapalenia i włóknienia,
astma oskrzelowa,
choroba zwyrodnieniowa stawów,
problemy z płodnością zarówno kobiet jak i mężczyzn.

Czy otyłość wpływa na zdrowie psychiczne i jakość życia?

Anna Bojanowska, lek. med.: Relacja między psychiką a otyłością jest dwukierunkowa i bardzo indywidualna. Czynniki psychologiczne mogą zarówno przyczyniać się do rozwoju otyłości, jak i pojawiać się w trakcie trwania choroby, znacząco utrudniając jej leczenie.

Nie każdy pacjent z otyłością wymaga wsparcia psychologa lub psychoterapeuty. Jednak w sytuacji, gdy mimo leczenia nie udaje się osiągnąć założonych celów terapeutycznych, pomoc specjalisty może okazać się kluczowa. Wsparcie psychologiczne pomaga m.in. w:

budowaniu motywacji do zmiany stylu życia,
radzeniu sobie ze stresem i napięciem emocjonalnym,
utrzymaniu długoterminowych efektów leczenia.

Rolą zespołu terapeutycznego jest rozpoznanie takiej potrzeby i odpowiednie pokierowanie pacjenta.

Jak powinna wyglądać zdrowa redukcja masy ciała przy otyłości i ile można bezpiecznie schudnąć miesięcznie?

Anna Bojanowska, lek. med.: Z redukcją masy ciała nie należy się spieszyć. Uważa się, że obniżenie masy ciała o 5 – 10% w porównaniu z masą wyjściową w ciągu pierwszych 3-6 miesięcy leczenia jest prawidłowe. To oznacza spadek o 1 kg w pierwszym tygodniu i o 0,5kg /tydzień w kolejnych tygodniach i miesiącach. Takie tempo zmnieszania masy ciała zwiększa szansę utrzymania efektów terapii w przyszłości.

Jaka dieta jest najskuteczniejsza w leczeniu otyłości?

Anna Bojanowska, lek. med.: Chciałabym, aby pacjenci z otyłością przestali postrzegać dietę jako coś nieprzyjemnego, ograniczającego i tymczasowego. W leczeniu otyłości najważniejsze jest trwałe wprowadzenie zdrowych nawyków żywieniowych oraz zdobycie wiedzy o tym, jak komponować wartościowe posiłki na co dzień. Kluczowe znaczenie ma wybór produktów bogatych w składniki odżywcze, które wspierają zdrowie i pomagają w zmniejszeniu masy ciała.

Podstawą leczenia żywieniowego w otyłości jest oczywiście zmniejszenie kaloryczności diety, jednak powinno się ono odbywać bez uczucia głodu. Dlatego zawsze zachęcam pacjentów do współpracy z wykwalifikowanym dietetykiem klinicznym, który dobiera dietę indywidualnie – uwzględniając nie tylko redukcję kalorii, ale także preferencje smakowe, codzienne funkcjonowanie oraz możliwości przygotowywania posiłków.

Najlepsze efekty zdrowotne przynoszą diety o udowodnionym działaniu, takie jak dieta:

śródziemnomorska,
dieta DASH,
różne warianty diet roślinnych, w tym dieta fleksitariańska, wegetariańska czy dieta portfolio.

Jednocześnie nie zalecamy diet bardzo restrykcyjnych i niezbilansowanych, które mogą prowadzić do niedoborów składników odżywczych. Takie podejście jest nie tylko trudne do utrzymania, ale w dłuższej perspektywie często okazuje się nieskuteczne lub nawet szkodliwe dla zdrowia.

Co oprócz diety należy robić, aby zmniejszyć masę ciała?

Anna Bojanowska, lek. med.: Odpowiem krótko, wysiłek fizyczny. Aktywność fizyczna jest podstawowym postępowaniem w leczeniu otyłości, równocześnie z odpowiednio dobraną dietą. Według większości towarzystw naukowych regularny wysiłek fizyczny sprzyja poprawie stanu zdrowia, sprzyja zmniejszeniu tkanki tłuszczowej oraz ma związek z zapobieganiem występowaniu i łagodzeniem przebiegu wielu chorób przewlekłych w tym otyłości. Zaleca się podejmowanie co najmniej 150-300 minut tygodniowo umiarkowanego wysiłku wytrzymałościowego (tlenowego) lub alternatywnie 75-150 minut wysiłku wytrzymałościowego o dużej intensywności, dodatkowo 2 razy w tygodniu trening siłowy angażujący wszystkie grupy mięśni. Tak jak pozostałe elementy terapii otyłościowej wysiłek fizyczny powinien być dobrany indywidualnie do wydolności i możliwości pacjenta.

Jak długo trwa leczenie otyłości i czy można ją całkowicie wyleczyć, czy trzeba kontrolować przez całe życie?

Anna Bojanowska, lek. med.: Choroba otyłościowa ma tendencje do nawrotów, często przebiega z okresami remisji przeplatanymi zaostrzeniami. Dlatego też, pacjenci powinni do końca życia siebie obserwować, kontrolować masę ciała, stosować się do zdrowych nawyków żywieniowych, dbać o odpowiedni wysiłek fizyczny, a w razie ponownego przyrostu masy ciała zgłosić się po pomoc.

U chorych, u których proces leczenia wspomagany jest farmakologicznie, czas przyjmowania leków dobieramy indywidualnie. Zależy to w jakim czasie uda się im zmienić nawyki oraz uregulować uczucie głodu i sytości, czasem jest to kilka lub kilkanaście miesięcy, niektórzy będą potrzebować przyjmowania leków przewlekle w mniejszych dawkach.

Dlaczego otyłość została uznana za chorobę cywilizacyjną XXI wieku?

Anna Bojanowska, lek. med.: Chorobą cywilizacyjną nazywamy przewlekłe, niezakaźne schorzenie o światowym zasięgu wynikające z rozwoju cywilizacji, szybkiego tempa życia, stresu i niezdrowego stylu życia. Zarówno w Polsce i na świecie odnotowuje się w ostatnich latach systematyczny wzrost występowania otyłości i nadwagi u dorosłych. Widzimy też wzrost otyłości wśród dzieci i młodzieży.

Otyłość i nadwaga to jeden z najpoważniejszych problemów zdrowotnych współczesnego społeczeństwa. Najnowsze dane pokazują, że w Polsce aż 21% dorosłych zmaga się z otyłością, a 38% ma nadwagę. Według prognoz ekspertów do 2035 roku odsetek osób chorujących na otyłość może wzrosnąć nawet do 33% populacji.

Podobna sytuacja dotyczy całego świata. W 2022 roku aż 2,5 miliarda ludzi miało nadmierną masę ciała, co pokazuje skalę globalnego problemu.

Na wzrost liczby przypadków otyłości wpływa wiele czynników związanych ze współczesnym trybem życia, takich jak:

łatwy dostęp do żywności, szczególnie wysoko przetworzonej,
niski poziom aktywności fizycznej,
przewlekły stres i szybkie tempo życia,
nieprawidłowe nawyki żywieniowe.

Połączenie tych elementów prowadzi do dodatniego bilansu energetycznego i sprzyja rozwojowi nadwagi oraz otyłości.

Na czym polega profilaktyka otyłości?

Anna Bojanowska, lek. med.: Profilaktyka otyłości obejmuje działania, które pomagają utrzymać prawidłową masę ciała i zdrowy styl życia. Kluczowe znaczenie ma wprowadzenie trwałych zmian w codziennych nawykach, które zmniejszają ryzyko nadwagi i chorób związanych z otyłością.

Najważniejsze elementy profilaktyki otyłości

Aby skutecznie zapobiegać otyłości, warto zadbać o:

zdrowy sposób odżywiania – wybór produktów bogatych w składniki odżywcze oraz kontrola ilości i jakości spożywanych posiłków,
regularną aktywność fizyczną – dopasowaną do indywidualnych możliwości i preferencji, możliwą do utrzymania przez całe życie, np. spacery w naturze
radzenie sobie ze stresem – stosowanie technik relaksacyjnych, takich jak joga, medytacja czy ćwiczenia oddechowe, które pomagają ograniczyć tzw. zajadanie stresu,
higienę snu – odpowiednią ilość snu (nie mniej niż 5 a nie więcej niż 9 godzin dziennie), która wpływa na regulację hormonów głodu i sytości.

Wczesne wprowadzenie zdrowych nawyków pozwala zapobiegać nadwadze, ograniczyć ryzyko chorób metabolicznych oraz poprawić ogólną jakość życia. Profilaktyka otyłości to długoterminowa inwestycja w zdrowie.

Najważniejsze wnioski z wywiadu

Anna Bojanowska, lekarka, eksperta w leczeniu otyłości podkreśla, że otyłość to przewlekła choroba wymagająca leczenia, a nie problem estetyczny. Jej rozwój jest wynikiem wielu czynników: stylu życia, hormonów, genetyki oraz psychiki. Skuteczne leczenie otyłości opiera się na indywidualnym podejściu i pracy zespołowej. Terapia może obejmować:

zmianę stylu życia (dieta, aktywność fizyczna, sen),
leczenie farmakologiczne (np. leki wpływające na GLP-1),
leczenie chirurgiczne (operacje bariatryczne).

Zdrowa redukcja masy ciała to około 0,5 kg tygodniowo (5–10% masy w 3–6 miesięcy), co realnie poprawia zdrowie i zmniejsza ryzyko powikłań. Celem leczenia otyłości jest poprawa zdrowia, jakości życia i zmniejszenie ryzyka powikłań choroby otyłościowej. Otyłość trzeba leczyć.

Nie walcz z otyłością sam. Postaw na profesjonalne leczenie.

Umów się na konsultację z lek. med. Anną Bojanowską w Mazowieckim Centrum Osteoporozy i Reumatologii i rozpocznij proces bezpiecznej redukcji masy ciała pod okiem specjalisty.

Umów wizytę

Zadzwoń